ولادتِ «بهانه‌ی خلقت»؛ طلوعِ خورشیدِ امانت و رحمت در آفاقِ هستی

ولادتِ «بهانه‌ی خلقت»؛ طلوعِ خورشیدِ امانت و رحمت در آفاقِ هستی

در آن سحرگاهِ مه‌آلودِ تاریخ، که جهان در ظلمتِ جهل دست و پا می‌زد و زمین، عطشناکِ بارانِ هدایت بود، ناگهان افقِ هستی با طلوعِ نوری ازلی، رنگِ سپیده یافت. میلادِ حضرتِ محمد مصطفی (ص)، نه فقط یک رخداد در تقویمِ زمان، که نقطه عطفی در تاریخِ عروجِ انسان به سویِ بی‌کران بود. او آمد تا سکوتِ شب‌هایِ تاریکِ نادانی را به نجوایِ قدسیِ توحید بدل کند.

«بهانه‌ی خلقت» است این وجودِ نازنین؛ که اگر نورِ او نبود، افلاک را تکیه‌گاهی و کائنات را مقصدی نبود. او که به حقیقت، «رحمه للعالمین» است؛ طبیبِ جان‌هایِ خسته و پناهِ دل‌هایِ شکسته‌ای که در هیاهویِ دنیا، گم‌گشته‌یِ حقیقت بودند.

ماه فرو ماند از جمالِ محمّد

سرو نباشد به اعتدالِ محمّد

قدر فلک را کمال و منزلتی نیست

در نظرِ قدرِ باکمالِ محمّد

در آن روزگار که اعتبارِ آدمیان به جاه و مقام بود، او با واژه‌یِ «امین»، مفهومِ صداقت را در جانِ آدمی معنا کرد. «امینِ» وحی، که امانت‌داری‌اش، آینه‌یِ تمام‌نمایِ پاکیِ فطرتِ بشر بود. خُلقِ عظیمش، نه تندبادی که طوفان‌زا، بلکه نسیمی بود که غبارِ کدورت از آینه‌یِ دل‌ها می‌زدود. او «خوش‌خلق» بود؛ بدان‌گونه که دشمنان را به مهر، و سنگدلان را به شکیبایی، به زانو در می‌آورد.

نه همین جایِ تو در دیده‌یِ من باشد و بس

به یقین جایِ تو در دیده‌یِ جان خواهد بود

یادِ تو ذکرِ من و لطفِ تو فکرِ من و بس

گرچه خورشیدِ فلک، بی‌نام و نشان خواهد بود

امروز، در سالروزِ میلادِ آن فرستاده‌یِ بی‌بدیل، ما در پیِ آنیم که بار دیگر، آینه‌یِ قلبمان را به نورِ کلامِ او صیقل دهیم. آنکه آخرینِ پیامبران بود و گلِ سرسبدِ آفرینش؛ که نامش، زینتِ لب‌ها و یادش، تسلایِ جان‌هاست.

خجسته باد میلادِ آن سراجِ منیر که تا ابدیت، فانوسِ هدایتِ کاروانِ بشریت خواهد ماند. صلواتِ خدا بر او و خاندانِ پاکش باد که سرچشمه‌یِ نورند و حقیقت.

#یزدان عدالت نسب